Oι εραστές του χθες....


O Mάνος Αντώναρος γράφει για την κατάντια των εφημερίδων να είναι προσκολλημένες στο παρελθόν... 
και να θεωρούν το internet μισητό εχθρό, αντί εξαιρετικό συνεργάτη.
Πριν από λίγα χρόνια με φώναξαν στην ΕΣΗΕΑ… το ΔΣ εννοώ…να τους πω για το Internet, καθώς είχα «πρήξει» ήδη από τη 10ετία του 2000 την δημοσιογραφική πιάτσα για το διαδίκτυο και τις δυνατότητες του.

Χάρηκα πάρα πολύ.

Πήγα λοιπόν….
κάθισα μαζί τους στην κεντρική αίθουσα συσκέψεων και τους μίλησα τουλάχιστον επί 2ωρο. Βασικά είχα να αντιμετωπίσω την στιβαρή άποψη: «Εγώ είμαι λάτρης του χαρτιού και του μολυβιού»…  Το παρέκαμψα εξηγώντας ότι κι εγώ είμαι λάτρης του χαρτιού, αλλά αυτό δεν ήταν το φινάλε της λατρείας μου για την ενημέρωση, επικοινωνία. Τους θύμησα ότι με τους περισσότερους είχαμε φάει ψωμί κι αλάτι  στις εφημερίδες, αλλά τώρα είχε φτάσει η στιγμή που έπρεπε να κοιτάξουμε πιο μπροστά.

Τους εξήγησα όσο πιο απλά γινόταν τι είναι το internet … ότι η ΕΣΗΕΑ πρέπει να φτιάξει ένα ενημερωτικό  site, τους είπα για τα links και τι δεν τους είπα… Τους εξήγησα τρόπους για να γίνονται οι κρατήσεις για δημοσιογράφους που έγραφαν σε sites.

Ήμουν ενθουσιασμένος γιατί έβλεπα 7-8 ανθρώπους που (υποτίθεται) ότι κρατούσαν τα ηνία του επαγγέλματος να ακούνε προσεκτικά.

Μάλλιασε η γλώσσα μου…

Φεύγοντας ο τότε Πρόεδρος με ευχαρίστησε , μου είπε ότι θα σκεφτούν πολύ σοβαρά αυτά που τους είπα και παίρνοντας με αγκαζέ με συνόδεψε μέχρι την έξοδο… εκεί μου το’σκασε:

-Βρε συ Μάνο, τελικά δεν κατάλαβα να κάνουμε e-mail ή site;

Δεν ξαναπήγα ποτέ… Δεν είχε νόημα…

Αν κάποιος από εκείνο το ΔΣ με διαβάζει –πράγμα που αποκλείω- δεν θα καταλάβει πόσο γελοίο είναι το πράγμα…

Ακόμα και σήμερα στη συντριπτική τους πλειονότητα οι διευθυντές των εφημερίδων και των καναλιών έχουν τις γραμματείς τους να διαβάζουν τα mail τους, επειδή απλούστατα οι ίδιοι το ξεχνούν ή δεν ξέρουν πώς να τα ανοίξουν… άστε που ΔΕΝ απαντούν ποτέ.

Για έναν εντελώς περίεργο λόγο οι άνθρωποι των εφημερίδων μίσησαν βαθιά οποιοδήποτε άλλο μέσον, που δεν ήταν χάρτινο… αντί να το δουν ως εξέλιξη, το’δαν ως εχθρό…

Το ίδιο έκαναν και με την τηλεόραση και τα καταστροφικά αποτελέσματα για την ενημέρωση είναι γνωστά σε όλους. Θυμηθείτε το (τι είναι’ τούτο;) στικάκι με την λίστα Λαγκάρντ  ή παλιότερα με το USB που το έλεγαν στην τηλεόραση… Γιουζμπ.

Ακόμα και σήμερα όταν με συναντούν παλιοί συνάδελφοι και με ρωτάνε «που δουλεύεις τώρα;» και τους λέω «στο gazzetta» ή στο eimaimama με κοιτάνε σαν χάνοι…

«στο internet» προσπαθώ να τους βοηθήσω…

(υποτιμητικά) «Αααααα»

-Το επισκέπτονται καθημερινά μερικές δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες…τους λέω για να τους κινήσω το ενδιαφέρον….

-Καλά...καλά… εγώ ΟΜΩΣ είμαι λάτρης του χαρτιού.

Στα πιο σκοτεινά δωμάτια του είναι μου, ανάβουν χιλιάδες λαμπάκια…

-Δεν ξέρω, αν το θυμάσαι, αλλά κι εγώ λάτρευα το χαρτί σε εποχές που έγραφα με τα χέρια και συ με τα πόδια…

Και φυσικά με κάνει εχθρό.

Αντί να προβληματισθεί το μετατρέπει αυτόματα σε ανταγωνιστικό.

Αντί να ψαχθεί, το αποκλείει.

Και έτσι οι εφημερίδες έφτασαν εδώ που έφτασαν.

Διάβαζα ότι κάποια εφημερίδα έχασε αναγνώστες παρ΄όλο που προσέφερε στους αναγνώστες της δυο πολύ καλά μουσικά dvd.

Ο συντάκτης της είδησης δεν μπορούσε να κρύψει την έκπληξή του.

-Μα αφού είχε δυο ωραία dvd… πώς είναι δυνατόν;

Από πού να στα χώσω βλάκα;

Ποιο προϊόν (εφημερίδα) μπορεί να αντέξει στον χρόνο, αν δεν προσελκύει νέους καταναλωτές (αναγνώστες);

DVD;

DVD;

Είπες DVD;

Πάλι καλά που δεν είπες «πλάκες γραμμοφώνου;»

Ρε  βλάκα, ποιος νεαρός έχει σήμερα dvd-player;

Δεν έχεις ακούσει τίποτα για το YouTube όπου τζάμπα μπορεί να ακούσει ΟΠΟΙΑ μουσική θέλει… ΟΠΟΙΑ όμως… κάνοντας ένα απλό κλικ.

Ή το καταλαβαίνεις αυτό ή δεν το καταλαβαίνεις;

Πιο νιανιά δεν γίνεται….

Πάντα αγοράζω τις καινούργιες εφημερίδες. Αλλώστε ο έρωτας μου γι’ αυτές δεν έσβησε… θα αδικούσα κατά πρώτο λόγο τον εαυτό μου αν συνέβαινε κάτι τέτοιο… Τις αγοράζω για να τις στηρίξω, αλλά και για να δω ποιος τελικά έχει κάνει ένα βήμα για τη σωτηρία τους.

Ναι, είναι καλοτυπωμένες, χωρίς ορθογραφικά λάθη, αλλά με την ίδια δομή και λογική που έβγαιναν οι εφημερίδες στην εποχή που ήμουν 25 ετών.

Με τίτλους γεμάτους άγνωστες (;) λέξεις: φευ… ιδού… ίδωμεν… αιδώς Αργείοι κ.λ.π.  Τις γράφουν άνθρωποι που ηδονίζονται να τσιμεντώνουν το παρελθόν τους....Τίτλοι με εισαγωγικά και αποσιωπητικά. Ρεπορτάζ που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν ήδη διαβάσει τη στιγμή που συμβαίνουν στο internet και γραμμένα με 100 διαφορετικούς τρόπους και συχνότατα (πολύ συχνότατα όμως) γραμμένα με θαυμάσιο τρόπο, με ανατρεπτικό τρόπο, με πρωτότυπο τρόπο…. Ακόμα-ακόμα και με απαράδεκτο τρόπο.

Και αντί οι εφημεριδάδες να ψάξουν (πώς να το κάνουν άραγε;) να βρουν συντάκτες που έχουν κοινό που τους ακολουθεί στο internet, τους αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Σημειώστε: ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΤOΝ ΕAYΤΟ ΜΟΥ… not even close… θα ήταν εξαιρετικά ανάγωγο εκ μέρους μου να γράψω ένα ολόκληρο κομμάτι για να καταλήξω στον εαυτό μου…

Εννοώ ΣΑΦΩΣ ένα τσούρμο νέων παιδιών που έχουν μεράκι (απωθημένο) να γράψουν σε εφημερίδα… Ένα τσούρμο ανθρώπων, που τους διαβάζουν χιλιάδες άνθρωποι στο internet και που ένα μέρος αυτών (όχι όλοι βέβαια) θα τους διάβαζαν (αγόραζαν) την εφημερίδα… ένα τσούρμο ανθρώπων, που με χαρά (και υπερηφάνεια)  θα έβαζαν καθημερινά στο internet το link του άρθρου-ρεπορτάζ τους που θα έγραφαν στην εφημερίδα… Εχει σκεφτεί ποτέ κανείς εκ των χαρτο-καψούρηδων  ότι αυτό θα βοηθούσε στην αύξηση της κυκλοφορίας της εφημερίδας; Θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι  που αργότερα (στο εγγυς μέλλον δλδ) θα οδηγήσουν την εφημερίδα στην ηλεκτρονική της μορφή…. (από την οποία έτσι κι αλλιώς δεν θα ξεφύγει)…

Γιατί γράφω αυτό το άρθρο;

1ον γιατί αγαπώ πολύ τις εφημερίδες

2ον γιατί έχω την φρούδα ελπίδα ότι κάποιος σύγχρονος συνάδελφος θα το διαβάσει, θα το τυπώσει (πιασ’ το αυγό και κούρευ’το) και θα το αφήσει διακριτικά στο γραφείο του διευθυντή του… ο οποίος θα το το (χαχαχαχαχα) διαβάσει. Ναι… ναι… το ξέρω είμαι υπέρ-αισιόδοξος άνθρωπος…  Μ’ αρέσει όμως και δεν πρόκειται να τ’ αλλάξω. Όμως είναι αισιοδοξία να πιστεύεις ότι άνθρωποι που διευθύνουν ένα μέσο, ενημερώνονται για τις εξελίξεις...εκτός πια κι αν πιστεύουν ότι εξέλιξη είναι μόνο οι παπαριές που συμβαίνουν στα κόμματα.

ΥΓ. Αν ήμουν διευθυντής μια καινούργιας εφημερίδας (πράγμα εντελώς απίθανο) δεν θα έπαιρνα συντάκτη που δεν θα είχε στο FΒπροφίλ του, λιγότερους  από 2.000 φίλους…

ΥΓ. Αυτή τη φορά έγραψα γενικώς για τις εφημερίδες… την άλλη φορά θα γράψω ειδικώς… θα πάρω μία και θα την αναλύσουμε σελίδα-σελίδα… και τότε θα δούμε αν ο έρωτας περιορίζεται στο χαρτί ή απλώνεται και στη βλακεία (των κολλημένων).
http://gazzetta.gr
Share on Google Plus

About THE FUN BANK

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

- Προσπαθήστε να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες!
- Μη προσβάλλετε τη Σελίδα με άσχετα για το περιεχόμενο σχόλια!
- Μη κατευθύνετε τα σχόλια στις δικές σας Σελίδες!(Δε σημαίνει πως χρειάζεται να γράφετε ανώνυμα, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγος)
- Ο κάθε αναγνώστης σχολιαστής έχει την απόλυτη ευθύνη για αυτά που γράφει.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...